Stapelverliefd op Oosterbeek

Na zes verhuizingen in tien jaar tijd bereikte ik uiteindelijk een punt waarop ik dacht: het maakt me niet uit waar ik zit, als ik er maar kan blijven zitten voorlopig. Het was op een druilerige dag in de gang van Levita’s school dat ik een moeder van een van Levita’s klasgenootjes trof. Ze was een van de moeders die wist hoe ik al drie jaar leefde met twee kinderen in een appartementje van 70m². Mijn oudste die inmiddels puber was, had niet eens een eigen kamer en moest bij mij en mijn jongste in bed slapen. De situatie was wat dat betreft op sommige momenten onhoudbaar. Toch koos ik voor de plek naast het Angerenstein park in Arnhem, want we zaten in een keurige en veilige buurt. Juist voor mijn oudste dochter was het fijn, omdat het gesitueerd was naast de middelbare school waar zij de vooropleiding dans volgde samen met haar VWO.

Ik had het flatje super knus ingericht dus de sfeer was goed. Daarnaast was het de bekende Amerikaanse schrijfster Maya Angelou die me leerde dat het belangrijk is om je kinderen in een goede buurt groot te brengen. Want als ze dan naar buiten zouden stappen, ze geïnspireerd zouden raken in plaats van gedesillusioneerd. Dat ben ik op de een of andere manier met haar eens.

Maar die ochtend stond het huilen me nader dan het lachen. Ik denk dat het een combinatie van alles was: de kleine ruimte, een opgroeiende puber dochter, een hyperactief meisje met down, die dan ook iedere ochtend om vier uur wakker werd. Tot grote frustratie van de onderburen, omdat ze vaak luidkeels meezong met haar favoriete kinderliedjes. Daar kwam dan ook een chronisch tekort op mijn bankrekening bij, omdat ik mijn carrière op pauze had gezet om er volledig voor mijn kinderen te kunnen zijn. Alimentatie deden (en doen) mijn beide ex partners niet aan… dus soms loopt het dan gewoon even over , en dat pikte deze moeder op de een of andere manier feilloos op.

“Kom je zo even mee een bakkie doen?”

En zo gebeurde het dat ik zomaar op een druilerige ochtend in het aangrenzende dorp (Oosterbeek) koffie zat te drinken met een aantal moeders van Levita’s school. Toen ik aangaf op zoek te zijn naar een meer geschikte woning kwamen alle universele lijnen samen en kon het niet anders zijn dan “divine intervention”. Binnen de vier opeenvolgende weken had deze moeder het voor elkaar dat we konden verhuizen naar Oosterbeek. Naar een zeer ruim en modern appartement aan de Weverstraat, toevallig ook nog het leukste straatje van Oosterbeek.

Vanaf het moment dat ik met mijn auto de Weverstraat inreed waande ik me in Little Italy. De stijlvolle kleine goed onderhouden winkelpandjes met mooi gekleurde luifels en de pastel gekleurde Mini’s en scooters die geparkeerd stonden deden mijn hart een sprongetje maken. Wat leuk!!! Een Espresso bar drie stappen bij me vandaan, een Italiaanse brasserie en ijssalon, een schattige bakkerij met heerlijke macarons, een visspeciaalzaak met oesters en kreeft en een soort Cheers buurt café schuin onder me. “Hier blijven we” zei ik tegen Tika, nadat we onze laatste matras naar boven hadden gesjouwd. “Ja” zei ze en tevreden lagen we samen uitgeput op de matras.

Oosterbeek heeft me omarmd. Ondanks dat ik op dit moment waarschijnlijk de minst gefortuneerde inwoonster ben, voel ik me hier thuis. ’s Ochtends komt de Weverstraat langzaam tot leven. Dat begint met Cor van de stomerij die net als Henri van de Blommerie al vroeg in de weer is. Ik geniet ervan om te zien hoe alle citroenboompjes buiten worden gezet en de eerste scooters met vers gehaalde koffie van espresso bar PUUR voorbij rijden. De timmermannen van de boetiek van Herma (mijn verhuurster) beneden, die in September open gaat, zijn ook al van de partij. Het is een langzaam ontwaken van de straat en ons gezinnetje. Tika staat onder de douche, veel te lang zoals gewoonlijk en ik probeer Levita op een zo rustig mogelijke manier voor te bereiden voor school. Dat ritueel is totaal anders dan dat van een kind zonder beperking, maar daar kom ik een andere keer uitgebreid op terug. Wanneer iedereen gedoucht, aangekleed en met schooltas in de woonkamer staat, kan de dag officieel beginnen. Ik rijd altijd eerst Levita naar school want die zit het dichtst bij en daarna Tika.

Wanneer we de Weverstraat uitrijden besef ik des te meer hoe mooi het hier vertoeven is. Zo rijd ik iedere morgen door prachtige bosrijke lanen waar de ene na de andere villa verscholen in het groen staat. De mooi aangelegde tuinen, sommigen zelfs met zwembad geven me stof tot dromen. Overal vind je bordjes waarop de namen van verschillende landgoederen staan. Levita’s school voor speciaal onderwijs heet Lichtenbeek, genoemd naar het landgoed waar de school op gebouwd is. Maar om Oosterbeek heen liggen prachtige landgoederen, sommigen gesloten voor publiek maar ook veel open. De één met een echt middeleeuws kasteel, de ander met een statig landhuizen dat je kunt bezoeken. En wat is er nou leuker dan op een miezerige herfstdag om je als ridder of jonkvrouw te verkleden en een echt kasteel als speelplek te hebben. Het kan hier allemaal.

Mijn persoonlijke lievelingsplek is mijn kapper Guido’s coiffure. Daar wordt je behandeld alsof je een Hollywood ster bent. Ja, ook ik waan me daar in hogere sferen. De prachtige aankleding van de kapsalon, het glaasje water met limoen, of de witte wijn met bubbels geserveerd met een frisse sandwich maken het een heerlijke ervaring. En dan komt daar ook nog het leukste kappersteam van Nederland bij. Als je haar gewassen wordt lig je in een massagestoel, die handig van pas komt als je vervolgens een hoofdmassage krijgt. Dat maakt het af. Het moment dat je de deur uitloopt, zit je haar als dat van een model op de cover van de Vogue, en soms is dat precies wat ik even nodig heb.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.