Welkom op mijn website

Voor sommigen klinkt de werktitel “floating on broken pieces”  wat beladen. Toch is dat absoluut niet mijn insteek . Ik wil een ieder die uit een “gebroken” situatie komt eigenlijk laten zien dat een breuk niet altijd fataal hoeft te zijn. Het leven zit als het ware vol met gebroken situaties of het nou gaat om het breken van een verwachtingspatroon of een droom, of misschien wel een belofte , er komt altijd iets nieuws uit voort zolang je maar in beweging blijft en blijft drijven.

Het duurde even voordat ik “ja!” zei tegen Jill, de redactrice van het online magazine Wendy, op haar vraag om mijn verhaal in het kort te schetsen voor een breder publiek. Uiteindelijk realiseerde ik me dat ik juist met mijn verhaal kan laten zien hoe ik me staande heb weten te houden in de 7 lange en zeer moeilijke jaren die volgden toen ik een punt had gezet achter mijn destructieve relatie met de vader van mijn kindje met Down Syndroom. Daarnaast was er geen sociaal vangnet en kon ik mijn werk, wat mijn lust en mijn leven was, niet meer voortzetten. Ook volgde er een donkere wolk toen er op een dag een keurige meneer voor mijn deur stond, in een in mijn ogen ietwat oubollig 3 delig grijs kostuum, met de mededeling dat er een civiele procedure was gestart waar ik actief deel van zou gaan uitmaken. In eerste instantie voelde dat wel oké, “eindelijk gerechtigheid“ dacht ik, toen ik aan de deur op de boeren plavuizen vloer van mijn stadsboerderij stond. Maar dat dat recht voor mij en mijn beide meisjes ver te zoeken zou zijn, merkte ik pas in de stressvolle jaren die volgden.

Rede temeer om online mijn ervaringen te delen. Want ik weet inmiddels dat mijn situatie slechts een van velen is. Ik vind dat het tijd wordt dat er een artikel op de wet komt daar waar het gaat om huiselijk geweld. In Engeland is de wet daar in 2017 al op aangepast daar is omgang niet meer af te dwingen wanneer een van de ouders aantoonbaar gewelddadig gedrag heeft vertoond.


Ook merkte ik dat er binnen ons Nederlandse rechtssysteem eigenlijk geen of nauwelijks echte bescherming is voor mensen die komen uit, of nog steeds zitten in een huiselijk geweld situatie. Je kunt wel ergens naartoe om je verhaal te doen zoals bij “Stichting Moviera“ maar er is geen daadwerkelijke juridische bescherming. Huiselijk geweld is namelijk in verschillende vormen actief en omdat “bewijs“ levering daar waar het om ernstige mentale mishandeling gaat toch nog steeds heel erg moeilijk aan te tonen is, blijft dit vaak liggen. Ook een psychiater of psycholoog mag geen uitspraken doen die het slachtoffer en/of de betrokken kinderen beschermen.

Het was juist in het ontbreken van een daadwerkelijk gestructureerd beschermingsmechanisme wat me tot wanhoop dreef. Het telkens weer opnieuw je verhaal moeten doen bij instanties die pretenderen “hulp “ te bieden (wat al een opgave op zich is wanneer je uit een traumatische situatie komt) zonder ook maar enige vorm van tastbaar resultaat legde me volledig lam. Ik werd letterlijk van het kastje naar het muurtje gestuurd totdat ik opgaf.

De politie heeft in mijn situatie de meest effectieve hulp geboden daar waar het gaat om bescherming. Vreemd dat ik toch juist daarmee zolang mogelijk gewacht had.
Mede omdat daar toch nog altijd een bepaald beeld aan hangt. Het was dus wel degelijk de angst naar de buitenwereld toe die me weerhield deze mogelijkheid aan te grijpen. En ondanks het feit dat het een absoluut slechte herinnering is blijft het de juiste stap die ik zette en realiseer ik me nu pas dat ik dat al jaren eerder had moeten doen.

Dan wil ik ook nog vertellen dat het in huiselijk geweld situaties echt niet altijd om rancune of vergelding gaat. In tegendeel, ik denk dat veel meisjes en vrouwen die te maken hebben of hebben gehad met een agressieve partner juist een heel groot inlevingsvermogen hebben en een hoge sensitiviteit. Waardoor ze iedere keer weer vergeven en hopen op verbetering van het gedrag. In mijn geval kan ik oprecht zeggen dat ik tot op de dag van vandaag hoop dat mijn ex partner heling vindt. Het blijft de vader van mijn kind met zijn eigen verhaal en pijn uit zijn jeugd maar ik vind ook dat een kind het recht heeft op bescherming daar waar het gaat over blootstelling aan een ouder die geweld heeft gebruikt naar het kind toe en in het bijzijn van het kind de moeder stelselmatig heeft mishandeld.

Een kind hoort in een veilige en daarmee bedoel ik ook een mentaal veilige omgeving, op te groeien, en moet zich zonder zorgen kunnen mogen ontwikkelen en wanneer het volwassen en rijp genoeg is om de geleden schade uit het verleden te kunnen plaatsen, is het misschien tijd om een nieuwe relatie met zo’n soort ouder weer eens een kans te geven.


Met woede en vergelding kom je nooit verder en het is de liefde voor jezelf maar zeker ook de liefde voor je medemens wat je uiteindelijk de overwinning geeft.

Heb je interesse in mijn training of lezing ? Neem dan gerust contact op door een mail te sturen naar [email protected]

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.